نگاهی جامع به آموزش کودکان استثنایی

مدیریت رفتار

چرا یک نظم خوب ضروری است؟

یک مدیریت مناسب و یک محیط یادگیری ایمن،یک پیش نیاز ضروری برای تدریس اثر گذار است. اگر دانش آموزان حواسشان پرت شده و در حال انجام کار نباشند آنگاه یادگیری اتفاق نخواهد افتاد. راهبردی که دارای نظمی با ثبات و عادلانه باشد به شما اطمینان خواهد بخشید که همه ی بچه ها دارای شانس مساوی برای یادگیری با همه ی استعداد هایشان هستند.یک محیط یادگیری اثر بخش جوی هدفمند بوسیله ی سطوح مناسبی از صدا که بستگی به نوع فعالیت هایی که در آن مکان قرار گرفته است، دارد.

دقیقا از همان آغاز

به سناریو های زیر دقت کنید:

1-    امروز شما می خواهید اولین در س خود را تدریس کنید. دیروز شما با معلم کلاس که در مورد طرح شما موافقت کرده است، گفتگو داشته اید. شما سه ربع ساعت قبل از شروع روز کاری به مدرسه می رسید و بازنگری می کنید که همه ی منابع شما آماده باشند. شما دوباره طرح درستان را مطالعه می کنید تا اطمینان حاصل کنید که این (طرح درس) در ذهن شما تحکیم شده است. معلم با موافقت کلاس را به شما تحویل می دهد و شما مقدمه ی خود را شروع می کنید. دانش آموزان پاسخ مناسبی به آمادگی دقیق شما می دهند و با شدت در فعالیتی که شما آن را طرح ریزی کرده ایدکار می کنند.اگرچه این ها برای یک ساعت کمی بلند پروازانه است. به طور اتفاقی مقداری مشکلات رفتاری وجود دارد اما به دلیل آمادگی، شما از مناسب بودن راهبردی که استفاده کرده اید مطمئن هستید و دانش آموزان را دوباره به کاری که در حال انجام هستند راهنمایی می کنید.در مجموع شما از درس راضی هستید و در ارزیابی تان برخی اصلاحات ویژه را یادداشت می کنید.

2-    شما امروز می خواهید اولین درس خود را تدریس کنید. شما فراموش کردید زنگ بیدار باش ساعت را تنظیم کنید،لذا دیر می رسید و می بینید که بعضی چیز ها نامرتب است. شما به آماده کردن برخی منابع در روز قبل شروع کرده بودید،اما واقعا نیاز داشتید که این کار را امروز تمام کنید. معلم موافق است که کمی فرصت بیشتر برای آماده کردن منابع به شما بدهد. دقیقا در لحظات آخر شما در می یابید که نیاز به بررسی طرح درس دارید، اما برای این کار نیز دیر شده است زیرا معلم آماده است تا کلاس را به شما تحویل بدهد. شما احساس تلاطم و عدم تمرکز دارید و نیاز دارید که طرح درستان را باز خوانی کنید. زیرا شما به طور کامل در مورد آنچه انجام می دهید نمی دانید(برایتان واضح نیست).بچه ها شروع به نا آرامی می کنند. دو نفر از آن ها شروع به انجام کار های احمقانه به وسیله ی خط کش می کنند. شما از آن ها می خواهید که آن کارها را انجام ندهند، اما به محض اینکه آن ها می بینند شما دارید برخی منابع را از کیفتان خارج می کنید بازیگوشی می کنند. شما با عصبانیت به آنها می گویید که آن کار ها را انجام ندهند و هشدار می دهید که اگر ادامه بدهند آنها را بیرون خواهید کرد. بالاخره درس شروع می شود . . .

واضح است که سناریوی دوم تا اندازه ای فاجعه بود. برنامه ریزی دقیق و آماده سازی درس یکی از اولین گام ها به سوی انضباط موثر است. دانشجوی سناریوی اول هیچ چیزی را به شانس واگذار نکرد. بوسیله ی مشورت با معلم کلاس او کاملا برای پیشبرد برنامه آماده بود. آن ها زود رسیدند لذا توانستند که دوباره همه چیز را بررسی کرده که آماده باشد. برنامه ریزی دقیق به آن ها فضا و اعتماد به نفس داد تا تکنیک هایی از مدیریت رفتار را تمرین کنند که آن ها قادر به بازتاب و توسعه ی آن تکنیک ها در طول زمان آموزش و حتی فراتر از آن بودند.

شما به یاد دارید در بخشی که در مورد نگرش به کودکان است،تاکید من به اهمیت تشکیل روابط مثبت است. در این قسمت شما نیاز به اطمینان از اینکه کودکان خوب رفتار کرده اند خواهید داشت. این از طریق((محکم اما دوستانه))بودن میسر می گردد. وقتی که شما اولین بار گروهی از بچه ها را ملاقات می کنید، بهتر است که محکم و با ثبات باشید. خونسرد اما مصمم به آن ها بفهمانید که شما در حال کنترل آن ها هستید. حتی اگر رفتار در مراحل اولیه خوب است شما نیاز دارید که آگاه باشید که بچه ها شما را بهتر می فهمند اگر تمایل طبیعی برای بعضی از آن ها برای امتحان کرده حدود و مرزها وجود داشته باشد.

بعضی اوقات انضباط موثر از طریق مذاکره ی آرام و معقول با دانش آموزان بدست می آید، اما اگر شما نهایتا برخی چیز ها را در ذهنتان دارید، باید ثابت قدم باشید و تصمیم خود را عوض نکنید. تصور کنید که شما در درس ورزش باشید و یک بچه در حال انجام کارهایی باشد که ممکن است امنیت خودش یا امنیت سایر بچه ها را به خطر بیاندازد. در چنین موقعیتی هیچ جایی برای سازش و گذشت وجود ندارد. بچه باید کاری را انجام دهد که به آن ها گفته شده است.

وقتی شما در جایی دیگری هستید معلم شما طبق معمول همه چیز را آماده خواهد کرد و مدرسه مدیریت رفتار خواهد داشت ولی شما نیاز دارید که اطمینان حاصل کنید که این روند ادامه خواهد داشت. یک جنبه از این سیاست این است که دانش آموزان به محض رسیدن به مدرسه چه می کنند. در سال های ابتدایی(و برای همه ی سنین در برخی مدارس) بچه ها وقتی که به مدرسه می رسند مستقیما به کلاس می آیند. فرصت های صبیعی برای صحبت کردن با والدین وجود دارد که این فرصت ها برای دانش آموزان بزرگتر وجود ندارد. اگر به نظر برسد که معلمان و والدین یک کودک با هم همکاری دارند، این کمک بزرگی برای حمایت از رفتار خوب است. بسیاری از مدارس هنگامی که زنگ یا سوت فرارسیدن زمان آمدن را نشان می دهد دانش آموزان را در زمین بازی در یک خط قرار می دهند. اطمینان حاصل کنید که بچه ها هنوز ایستاده و آرام هستند. زبان شما می تواند در اینجا کمک کند. بایستید و خط را به دقت مشاهده کنید. اگر هر یک از کودکان روی آن قرار ندارند به طرف آن ها بروید و رفتاری را که انتظار دارید به آن ها یاد آوری کنید. یکی از این پیشرفت ها این است که آن ها را بیش از آنچه لازم است معطل نکنید. هیچ کسی دوست ندارد برای کار غیر ضروری در سرما بایستد.

یکی از اولین چیز هایی که بچه ها باید هنگام آمدن به مدرسه انجام دهند این است که کت هایشان را بیرون بیاورند و وسایلشان مثلا جعبه ی ناهار را در جایی قرار دهند. جالب است که این کار هایی که ظاهرا ساده به نظر می رسند چقدر می تواند آن ها را سر گرم کند. این سرگرمی نیز می تواند به رفتار بد منجر گردد،بنابراین شما نیاز به انجام دادن هر کاری که این اختلال را به حداقل برساند دارید. جالباسی هایی که نام های دانش آموزان روی آن ها وجود دارد برای فراهم کردن این استدلال که هر کت باید کجا قرار داده شود مفید است. برای بچه های کوچکتر این کار اغلب با یک عکس رنگی برای کمک به شناسایی و شروع مشترک همراه است. اولویت بعدی یک سیستم واضح برای وسایل بچه هاست. برخی از رختکن ها فضای کافی برای این کار دارند. در بار دیگر آن ها به محل تعیین شده در کلاس درس نیاز دارند.