شناخت، فراشناخت و حافظه در دانش آموزان با ناتوانی یادگیری
هدف اصلی اکثر والدین و معلمان کمک به کودکان است تا فراگیرانی خودتنظیم بشوند. فراگیران خودتنظیم کسانی هستند که:
در یادگیری ابتکار عمل و استقلال نشان می دهند. انگیزه ی آنها برای یادگیری به وضوح در تلاش متعهدانه شان در یادگیری نمایان است. مهم تر اینکه، این تلاش علی رغم شکست ها و موانعی که در تکمیل تکالیف وجود دارد، مداوم و تزلزل ناپذیر است. توجه و جدیت آنها در یادگیری نشان دهندۀ اشتیاق در دستیابی به موفقیت تحصیلی است. با تکمیل موفقیت آمیز تکالیف، این فراگیران تقویت لازم (تشویق) را به خودشان می رسانند و از طریق اسنادهای مناسب موفقیت دستیابی به اهداف تحصیلی، خودکارآمدی را در خود افزایش می دهند.
بدین ترتیب، خودتنظیمی شامل ابعاد متعددی از جمله شناخت، فراشناخت و انگیزش است.
چگونه می توانیم یادگیری و حافظه را توصیف کنیم؟
یادگیری و حافظه شامل شناخت (توانایی اندیشیدن)، فراشناخت (توانایی اندیشیدن دربارۀ اندیشه)، توجه (توانایی تمرکز کردن)، و انگیزش (تمایل به پرداختن به سه مورد بالا) است. این چهار مؤلفه بسیاری جهات به هم وابسته هستند: شخصی که در یک حوزه مشکل داشته باشد، احتمال در یک یا چند حوزۀ دیگر نیز مشکل خواهد داشت. افزون بر این، روش های آموزشی که برای هر یک از این چهار حوزه تدوین شده، تا حدود زیادی شبیه یکدیگرند.