نگاهی جامع به آموزش کودکان استثنایی

به نام خدای دوست داشتنی
کاش برای آموختن به من به راهنمایی شفاهی وآموزش کلامی بسنده نمی کردی من نیاز مند رهبری عملی توام
کاش مرا آزاد می گذاشتی  از کندی حرکاتم نا شکیبا نمی شدی وبه خاطر عملکرد ناشیانه ام فرصت کسب تجربه ویاد گیری را از من سلب نمی کردی که من به علت عدم توانایی مستحق ملامت نیستم وکاش زندگی من قلبی بود که آهنگ طپش پر مهرش را به عنوان هدیه ای نا قابل در آستانه باورت نثار می کردم تا اطمینان کنی که خواهم آموخت کاش در آموزش من به انتظار معجزه نبودی تااز کوشش ومبارزه در آموختنم مأیوس نمی شدی .کاش اندک پیشرفتم رامقدمه ی پیشرفتی دیگر تلقی می کردی.کاش به من فرصت می دادی تاکارهایم را خود انجام دهم آهنگ کند رفتارم را پذیرا بودی وبه تعجیل وادارم نمی ساختی.کاش صبورانه می گذاشتی میزان سرعتم را خود تعیین کنم تابدانی که در پناه صبر تو برآن خواهم افزود.